/>

ขึ้นปี 1 มาจะจบปีแล้วแต่ยังไม่มีเพื่อน [ยินดีให้แชร์]

วิว
สวัสดีค่ะ เราเป็นนักศึกษาปี 1 มหาลัยที่เราเรียนมี 3 เทอม ตอนนี้เป็นเทอมที่ 3 แล้ว แต่เรายังไม่มีเพื่อนสนิท เรียกว่าแค่เพื่อนที่คุยได้ ถามงานนิดหน่อยก็พอมี แต่จำพวกเปิดอก คุยกันทุกเรื่อง กูรัก-จังวะเพื่อน นี่ไม่มีเลยค่ะ สาขาวิชาที่เราเรียนก็มีเพื่อนร่วมคลาสพอสมควรไม่มาก ไม่น้อย จริงๆตอนเปิดเทอมแรกเราก็พอมีเพื่อนที่กินข้าวด้วยกันอยู่บ้าง แต่เรากลัว (ก่อนขึ้นมหาลัยมีปัญหากับเพื่อนสนิทจนจิตเราตกมาก) เราจิตตกมาเป็นเวลาเกือบปี ซึ่งตอนนี้ก็เป็น รู้สึกเหมือน เรามีค่าพอสำหรับเพื่อนมั้ย เพื่อนเกลียดเรามั้ย ไม่อยากคุยกับเราแน่เลย คำถามพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวตลอด เราไม่กล้าเช้าหา หรือคุยกับเพื่อน แค่มองหน้ายังไม่กล้า บางทีเวลาเจอกันเราก็อยากทัก อยากชวนคุย แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จะต้องพูดยังไงบ้าง เราเลยทำได้แค่ยิ้มให้ 

จะต้องใช้ชีวิตยังไงต่อดีคะ มันเหมือนพอเข้าไปเรียนก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาด เป็นหมาหัวเน่า เพื่อนไม่คบ เราก็ไม่อยากไปเรียน เกรดก็แย่มาก ส่งผลไปมีปัญหาที่บ้านอีก เราอยากปรึกษาจิตแพทย์มาก หรือควรทำยังไงไปก่อนดีคะ

 

ปล.หลับหูหลับตาไปเรียนก็แล้ว ตั้งใจไปเรียนก็แล้ว แต่ก็รู้สึกเป็นตัวประหลาดของห้องตลอด

ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

11 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ตัวเราคิดว่า จขกท ต้องพยายามลืมเรื่องที่เคยมีปัญหามันอาจจะลืมไม่ได้แต่ค่อยๆเปลี่ยนความคิดและไม่โทษตัวเอง ทุกคนมีดีทุกอย่างค่ะ ที่เพื่อนยังไม่กล้าเข้าหาเพราะว่าตัวเพื่อนก็คงไม่รู้ว่า จขกท คิดแบบไหนอยู่ ลองเข้าไปทักแบบยิ้มแย้ม ถามนุ้นถามนี่ ไปนั่งข้างๆเลยค่ะ เชื่อว่าต้องมีคนอยากเป็นเพื่อนกับ จขกท แน่ๆ ️

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      123456789
      Guest IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราเข้าใจนะ เราก็เคยเป็นอยู่เหมือนกัน มันส่งผลกระทบกับชีวิตเราจนถึงตอนนี้ด้วย เรามีปัญหากับเพื่อนใหม่ ในรร.ใหม่ ทำให้เราไม่มีเพื่อนไปเลย 1ปี ที่อยู่เเบบนี้มันทรมานนะ เราร้องไห้ตลอด อยากจะไปย้ายห้อง เเต่ที่รร. ก้ไม่ให้ ก็ต้องอดทนให้ได้อ่ะ จนถึงตอนนี้เรายังไม่ค่อยกล้าเข้าหาใครเลย ไม่กล้ามีเพื่อน จนตอนนี้เรามีเพื่อนที่สนิทๆไม่กี่คน ซึ่งเพื่อนสนิทที่ว่าก็คือเพื่อนจากรร.เก่าเรา สู้ๆนะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      หมาหน้าโง่ไม่มีคนคบ
      Guest IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เรามีปัญหากับเพื่อนตอนปีสามและออกจากกลุ่มมา ทุกวันนี้ไม่คิดจะสนิทกับใครมากๆอีกแล้ว ไม่อยากเจ็บอีก รักพวกเขานะแต่ก็เกลียดมาก แค่เห็นหน้า ได้ยินเสียงก็รู้สึกแย่แล้ว ทุกวันนี้อยู่คนเดียว เหงานะ แต่ก็ทนต่อไป จะเรียนจบแล้ว

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      Be happy
      Guest IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราก็เคยเป็น..รู้สึกเดียวกับ. จขกท.เลย เวลาไม่มีเพื่อนคุยด้วยเราจะจินตนาการไปต่างๆนานาเลยว่าเค้าต้องเกลียดเรา. เค้าต้องเอาเราไปนินทาเเน่ๆเลย คือมันคิดอะไเยอะเเยะไปหมดเลยอ่ะ ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ได้เเย่ขนาดนาน เราก็เเค่มีชีวิตของเราไป ชีวิตเราต้องมีการสูญเสียหรือทำใครหล่นหายไปจากชีวิตบ้าง นั่นไม่ใช่ความผิดของใคร เเค่เวลามันกลั่นกรองอะไรๆให้ชัดเจนขึ้น จขกท ต้องเชื่อมั่นในตัวเองนะคะ เเค่เราเข้ากับเพื่อนกลุ่มนี้ไม่ได้ เราก็ลองหากลุ่มใหม่ที่เหมาะกับเราเเต่ถ้าพยายามเเล้วไม่ได้ ก็อยู่คนเดียวก็ได้ค่ะ พยายามเอาธรรมะมาปลอบใจนะคะ ตอนเราเป็นเเบบนี้เราใช้ธรรมะช่วยค่ะ เราเกิดมาคนเดียวตายก็ตายคนเดียว ถ้ามันหนักหนาจริงๆ คุณต้องมองเห็นคุณค่าในตัวเองค่ะ คุณต้องรักตัวเองที่คุณเป็นทุกข์แบบนี้เพราะว่าคุณไม่ได้รักตัวเองมากพอ ทำให้คนอื่นมามีอิทธิพลต่อชีวิตคุณ สู้ๆๆนะคะ เข้มเเข็งท่องไว้ค่ะว่าสักวันนึงมันจะผ่านไป คุณจะเป็นคนใหม่ที่เข้มเเข็งขึ้น รู้จักหน้าที่ของตัวเองเเละทำมันให้ดีที่สุดนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ จำไว้นะคะคุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลก ขณะที่คุณรู้สึกแบบนี้ก็อาจจะมีหลายๆคนที่รู้สึกแบยเดียวกัน สู้ๆๆค่ะรักตัวเองรักครอบครัวให้มากๆๆๆนะคะ.

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราเข้าใจในเหตุการณ์ที่เธอกำลังเจอนะ ถ้าให้แนะนำ เราแนะนำว่าไปพบแพทย์ดีกว่า ไปคุย ไปเล่าเรื่องที่รู้สึกให้แพทย์ฟัง แพทย์ก็อาจจะแนะนำอะไรๆให้ เพราะ ถ้าจิตตกแบบนี้มากๆเป็นระยะเวลาที่ยาวนานอาจทำให้มีโอกาสเป็นซึมเศร้าได้ การที่รู้สึกแย่ รู้สึกไม่ดี ควรหาใครสักคนรับฟัง ถึงแม้เขาจะไม่ได้เข้าใจเราทั้งหมด อย่างน้อยเราก็ได้พูดสิ่งที่เรารู้สึกออกไป มันก็อาจทำให้รู้สึกดีกว่าเดิมก็ได้ แล้วเธอจะผ่านมันไปได้ เราเชื่อ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      บอกตามตรงพวกที่โดนทิ้งอยู่เดี่ยวๆ มักมีออร่ารังสีไม่น่าเข้าใกล้กัน ความรู้สึกลบยังแสดงออกทางภาษากายจริงนะ คือเราไม่รู้จะเข้าหายังไงดี จะทำให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า เกิดความรู้สึกว่าเราชวนเขาพูดเนี่ยเป็นการรบกวนไหม

      คือต่างฝ่ายต่างคิดเนอะ เลยเข้าหากันไม่ได้สักที

      จะรอให้คนอื่นเข้าหาไม่ได้หรอก

      เราเด็กตจวมาเรียนกทมคนเดียวใช้วิธีนี้แหละ และบังเอิญเจอคนเข้าหาเหมือนกัน

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ต้องก้าวออกมาจากความกลัวให้ได้ค่ะ ลองทำความรู้จักกับเพื่อนในคณะก่อน

      เดินเข้าไปนั่งข้างๆแล้วทำความรู้จักเลยค่ะ อย่างเราก็ไม่ค่อยกล้าทำความรู้จักใครเหมือนกัน

      เพราะฉะนั้น เราจะมีเพื่อนที่สนิทจริงๆในคณะแค่คนเดียว นอกนั้นจะสนิท แต่ไม่มากเท่าไหร่

      แล้วก็จะมีที่สนิทกันในชมรมอีก(นี่คือเพื่อนต่างคณะ)


      ต้องเปิดใจที่จะกล้าเข้าไปคุยกับคนอื่นก่อนด้วยค่ะ อย่ารอให้เขาเข้ามาหาเพียงถ่ายเดียว

      เราก็เคยมีปัญหากับเพื่อนสนิทนะ ถ้าคิดว่าคบต่อไม่ไหว เราก็จะไม่ยุ่งอีกเลย จะหาเพื่อนใหม่ ซึ่งมันธรรมดามาก


      แต่ถ้าอยากพบแพทย์ก็ดีเหมือนกันค่ะ จะได้มีที่ปรึกษาและระบายบ้าง

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เอาใจช่วยนะคะ เราก็ใจความรู้สึกนั้นเหมือนกัน แต่เราก็ผ่านมันได้ และก็เชื่อว่าจขกท.ก็จะผ่านมันมาได้เหมือนเราค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พี่เจ้าของ จขกท.อย่าไปคิดมากเลยค่ะพี่การไปไหนมาไหนคนเดียวก็อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ค่ะพี่ สนิทกับเพื่อนในห้องหรือต่างคณะก็แค่ผิวเผินก็ได้มั้งสมัยนี้คนไว้ใจมีน้อยค่ะคนจริงใจหายาก ก่อนอื่นพี่ต้องเลิกคิดว่าตัวเองเป็นตัวประหลาดก่อนนะคะสภาพจิตใจมันจะย่ำแย่ไปกันใหญ่ พี่ต้องรวบรวมความกล้าทักเพื่อนให้มากขึ้น อย่าได้กังวลไปเลยจ้า ไม่พี่ก็คิดถึงคนที่เขารักพี่ให้มากๆนะคะหนูหมายถึงคนในครอบครัวคนที่พี่ไว้ใจ เพราะพี่ก็แค่ต้องการใครซักคนที่เข้าใจและอยู่เคียงข้าง เอาเป็นว่าเป็นกำลังใจให้นะคะ ไม่อยากเครียดมากพี่ก็หาเวาลไปเที่ยวไปพักผ่อน จะได้มีเวลาอยู่กับตัวเองให้มากๆจะได้ผ่อนคลาย สู้ๆนะคะ หนูเชื่อว่าพี่ต้องมีเพื่อนแล้วเพื่อนคนนั้นต้องเป็นเพื่อนที่ดีมากก็ได้ หนูเชื่อค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      LLlo
      Guest IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราเคยเป็นเหมือนเธอเลย ช่วงนั้นใกล้สอบเข้ามหาลัยก็มีปห.กะเพื่อน รร.ก็ไม่ไปเกรดก็ตก แถมมีปห.ครอบครัวมารุมเร้าอีก ตอนนั้นคืออยากตายมาก แต่เราผ่านมันมาได้เพราะมีป้าคอยซัพพอร์ตให้กำลังใจด้วยส่วนหนึ่ง พอเข้ามหาลัยมาเรากลายเป็นคนขาดความมั่นใจตัวเองกับกลัวโซเชียลไปเลย แรกๆเราก็กลัวว่าคนอื่นเขาจะมองเราเป็นคนแปลกๆ ไม่ชอบ สุดท้ายเราพยายามก้าวข้ามความกลัวนั้นมาจนได้เพื่อนดีๆมากลุ่มนึง จนตอนนี้ปี4ก็ยังรักกันดี เราแค่อยากบอกเธอว่าเลิกคิดว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับเราซะ เป็นตัวของตัวเอง หัดรักตัวเองให้มาก ตื่นเช้ามาทุกครั้งให้คิดบวกขอแค่เธอไม่คิดลบกลัวนั่นกลัวนี่ ใครเห็นเขาก็อยากเข้ามาเป็นเพื่อน สู้ๆน้ะ นี่แค่เริ่มต้นตอนทำงานจะเหนื่อยกว่านี้อีก แก้ตอนนี้ก็ยังไม่สาย

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      แวะมาให้กำลังใจ พร้อมมาบอกเล่าประสบการณ์เผื่อน้องจะได้อะไรดีๆกลับไปบ้าง ตอนปีหนึ่งพี่ก็เป็นเเบบนี้ค่ะ ตอนนั้นเหงามากจริงๆ เเล้วด้วยความที่เรียนไกลไปเรียนอีกภาคหนึ่งเลย มหาลัยห่างจากบ้าน 500+ กม. คือางทีเราก็อยากมีโมเม้นได้คุยเปิดอกบ้าง เม้ามอยรุ่นพี่กับกิจกรรมที่ชอบบังคับเขา แย่มาก ปัญหาการเรียน บลาๆ พี่ร้องไห้เเทบทุกคืน ตอนนั้นคิดอยากเดียว เห้ย ฉันจะปล่อยให้ตัวเองเป็นเเบบนี้ไม่ได้ มันเครียดไป กดดันไปอะ ตอนนั้นเริ่มกินข้าวได้น้อยลง นอนไม่ค่อยหลับ สรุปพี่ไปพบจิตเเพทย์คนเดียว ด้วยตัวเอง ไปหาก่อนเเล้วถึงกลับไปบอกที่บ้านว่าเป็นอะไร ต้องบอกก่อนว่ายังไม่ถึงขั้นโรคซึมเศร้า เเค่เป็นโรคเครียด เกือบๆซึมเศร้า พอโดดเรียนเป็นอาทิตย์ ได้พักอยู่ที่บ้าน อยู่กับตัวเอง ครอบครัว เพื่อนตอนม.ต้น, ปลาย เพื่อนบอกว่า เห้ย- อยู่คนเดียวเท่จะตาย มหาลัยใครเขาอยู่กันเป็นกลุ่ม โดนลากไปปรับทัศนคติว่าคนเราสามารถอยู่คนเดียวได้ เเละมันไม่เเปลก มันปกติ ขอโทษนะสวยเเละเก่งขนาดนี้ ไม่อยากอยู่กับฉัน ฉันก็เริ่ดย่ะ ตอนนั้นเออ จริงของมัน พอลองอยู่คนเดียวเเบบมีความสุขมันดีงามมากนะน้อง ไปเรียนไม่ต้องรอใคร กินข้าวอยากกินอะไรก็ไปตามใจไม่ต้องเเย่งชิงกับเพื่อน อยากทำอะไรก็ทำ หางานอดิเรกลองพบปะเจอคนใหม่ๆไปเรื่อย เจอคนที่คลิกทุกวันนี้ก็คุยกันอยู่ คือจริงๆน้องต้องคิดก่อนว่าการอยู่คนเดียวมันไม่เเย่ และมันไม่ประหลาดเลยค่ะ เเค่น้องมีมนุษย์สัมพันธ์​กับเพื่อนในสาขาบ้างก็พอ อย่าถึงขั้นไม่คุยกับใคร คุยเล่นบ้าง เจอก็ทัก เพื่อนสนิทพี่เป็นเด็กต่างสาขาต่างคณะเสียด้วยซ้ำำ เจอตอนทำกิจกรรมใหม่ๆ ออกไปวิ่งบ้าง ฟิตเนสงี้ เเละพี่ก็เจอคนประเภทเเบบเราเยอะนะ ไม่คลิกกับคนในสาขา คลิกกับคนนอกซะส่วนใหญ่ พออยู่คนเดียวนานๆ ไปดูหนังคนเดียวบ้าง กินหมูทะกับเพื่อนต่างคณะบ้าง ชีวิตมีความสุขมากค่ะ เราไม่ได้ประหลาดค่ะ เราเเค่ยังไม่เจอคนที่ใช่เเละเข้ากับเราได้ ถ้าเป็นไปได้พี่เเนะนำให้ไปพบจิตเเพทย์ด้วย จะได้ตรวจสภาพจิตใจว่าตอนนี้เรายังไหวไหม สู้ๆนะคะ หนูทำดีที่สุดเเล้ว คนเก่งงงงง มีอะไรทักมาคุยกับพี่ได้น้า

      ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป