ขอคำแนะนำและข้อติของนิยายเราหน่อยค่ะ [ยินดีให้แชร์]

วิว
#นิยายใหม่ #นิยาย
เพิ่งเขียนเป็นเรื่องที่สอง ลองเปลี่ยนแนวเป็นแฟนตาซี(หรือเปล่า?)ดูบ้าง ขอคำวิจารณ์หน่อยค่ะ ต้องปรับปรุงตรงไหนบ้างมั้ยคะ อยากเขียนให้น่าตื่นเต้นแนวอลิสในแดนมหัสจรรย์ค่ะเเต่ก็ออกไปทางความสุขของกะทินิดนึงอ่ะค่ะ เริ่มเรื่องเลยนะคะ






บทที่1 
          แสงจากยามเช้าส่องลงมาผ่านหน้าต่างไม้บานเก่าๆ ปลุกเด็กผู้หญิงขี้เซาที่นอนอยู่บนเตียงให้ตื่นจากภวังค์ 
ใครๆต่างเรียกเธอว่า ‘ลูซี่’    เธอเป็นเด็กผู้หญิงร่าเริงเเจ่มใส ผมยาวสีบลอนด์ ดวงตาสีฟ้าหม่น ลูซี่ขยับกายบิดขี้เกียจอยู่ชั่วครู่ก็ลุกออกมาจากที่นอนโดยไม่ลืมที่จะพับผ้าห่มให้เรียบร้อยด้วย เธอมาอยู่เมืองแอสทาวน์ได้สักพักหนึ่งแล้วเพราะมีเหตุจำเป็นบางอย่างเกี่ยวกับแม่ของเธอ ที่จริงลูซี่ไม่คุ้นชินกับอากาศที่นี่เท่าไรนัก เนื่องจากเมืองเดิมที่เธอจากมามีฝนตกหนักทุกวัน ต่างจากที่นี่ลิบลับ ฝนไม่เคยตกมาหลายสิบปีแล้ว แม่เธอบอกอย่างนั้น  

          เดือนนี้เป็นช่วงฤดูหนาว ผู้คนส่วนใหญ่มักเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยออกมาเดินเพ่นพ่านกันเท่าไหร่ เขาว่ากันว่า เมืองนี้เป็นเมืองต้องคำสาป เมื่อไหร่ที่เข้าสู่ช่วงฤดูหนาวอย่างเต็มตัว ‘บางสิ่งบางอย่าง’ จะปรากฎตัวออกมาในยามค่ำคืน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ลูซี่กลัวสักนิด ในทางกลับกันเธอยิ่งอยากรู้มากขึ้นว่า ‘บางสิ่งบางอย่าง’ นั้นมันคืออะไร 
ลูซี่เอื้อมมือไปหยิบเสื้อกันหนาวสีชมพูตัวเก่งของเธอมาใส่ไว้ให้ร่างกายอบอุ่น นอกจากนี้เธอยังไม่ลืมที่จะใส่ถุงเท้าลายกระต่ายคู่ใจอีกด้วย  เช้านี้ลูซี่อยู่บ้านคนเดียวแม่ของเธอออกไปทำงานข้างนอกตั้งเเต่เช้ามืด ลูซี่วิ่งลงบันไดไปที่ห้องครัวอย่างกระฉับกระเฉง เธอเปิดตู้เย็นเพื่อดูว่ามีอะไรกินบ้าง 

        แม่ของเธอไม่ได้ทำอาหารเช้าไว้ให้เธอหรอกเพราะแม่ของเธอต้องรีบไปทำงาน แต่ลูซี่ก็ชินเเล้วแหล่ะ มันเป็นแบบนี้ทุกวันตั้งเเต่ที่พ่อของเธอจากไปแล้ว เเม่ต้องทำงานหนักมากขึ้น ไม่มีเวลาดูแลเธอเหมือนแต่ก่อน ในตู้เย็นมีบลูเบอร์รีครัมเบิ้ลบาร์ที่เหลือจากเมื่อวานสองชิ้นและช็อคโกแลตครึ่งเเท่ง ลูซี่เอาครัมเบิ้ลไปใส่ในไมโครเวฟ ส่วนช็อคโกแลต เธอเอาไปใส่ไว้น้ำหม้อที่มีน้ำเดือดเล็กน้อย ใส่นมสด1กล่องลงไปให้มันละลายเข้ากับช็อคโกแลตกลายเป็นเครื่องดื่มช็อคโกแลตร้อน ติ๊ง! เสียงเตือนของไมโครเวฟดังขึ้น นั่นคือครัมเบิ้ลร้อนได้ที่เเล้ว ลูซี่หยิบถุงมือกันความร้อนยกจานบลูเบอร์รีครัมเบิ้ลบาร์ออกมาวางบนโต๊ะ  ลูซี่นั่งกินครัมเบิ้ลและช็อคโกแลตร้อนอย่างเร่งรีบเพราะเธอต้องรีบไปเล่นที่ทุ่งหญ้าท้ายหมู่บ้าน  

      เมื่อกินเสร็จแล้วลูซี่จึงสวมรองเท้าผ้าใบสีชมพูวิ่งออกไปที่นั่นทันที เพียงไม่นานลูซี่ก็มาถึง มันเป็นเนินหญ้าที่ทอดยาวออกไปสุดลูกหูลูกตาราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด มีแม่น้ำสายเล็กๆไหลเฉื่อยไปตามทางของมัน น้ำใสเเจ๋วมองเห็นฝูงปลาแหวกว่ายไปมา ส่วนใหญ่เป็นปลาไพค์สีทอง กบบางตัวก็ง่วนอยู่กับการกินเเมลง นกม็อกกิ้งเบิร์ดต่างส่งเสียงร้องเจื้อยเเจ้วไม่ขาดสาย บินไปเกาะต้นนี้บ้างต้นนั้นบ้าง  ถัดออกไปริมเเม่น้ำอีกฝั่งที่นั่นล้วนเป็นป่าใหญ่อุดมสมบูรณ์มีสัตว์ป่านานาพรรณ จิ้งหรีดสีเขียวตัวโตขับร้องบทเพลงด้วยความรื่นเริง ต้นไม้กิ่งไม้พริ้วไหวไปตามเเรงลง เสียงใบไม้เสียดสีกันทำให้เกิดเป็นเสียงของธรรมชาติดังกึกก้องไปทั่วป่า

ลูซี่สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เธอไม่เคยได้สัมผัสบรรยากาศดีๆแบบนี้มาก่อนเลย ก่อนจะมาที่นี่บ้านของเธอเป็นตึกแถวโทรมๆสามชั้น หน้าบ้านเป็นถนนใหญ่ มีรถมากมายวิ่งวุ่นกันไปหมด การจราจรติดขัด เสียงเเตร เสียงรถดังโกลาหล ช่างวุ่นวายเสียจริงๆ วันไหนเธอตื่นเช้าหน่อยอย่างมากก็ได้ยินเสียงนกกางเขนร้องแว่วมาแต่ไกลเท่านั้นเอง
      ฉับพลันลูซี่เหลือบไปเห็นดอกแคนดี้เคนซอร์เรลดอกหนึ่งโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางรอยแยกของโขดหิน รูปร่างคล้ายกับเครื่องดนตรีทรัมเป็ตไม่มีผิดแถมยังมีสีแดงสลับขาวเหมือนลูกกวาดไม้เท้าในเทศกาลคริสมาสต์อีกด้วย ด้วยความแปลกตากับสิ่งที่เห็นลูซี่จึงอยากเก็บไปให้แม่ดู เธอไม่รอช้าค่อยๆก้าวไปริมเเม่น้ำอย่างระมัดระวังเเล้วค่อยๆหย่อนตัวลงมาเอื้อมมือไปคว้าดอกไม้นั้น ในที่สุดลูซี่ก็ได้ดอกไม้มาครอบครองสมใจ เธอยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างดีใจกำดอกไม้ในมือไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันหนีเธอไปซะอย่างนั้น จู่ๆก็มีอะไรบางอย่างดึงขาของลูซี่ตกลงไปในน้ำ เธอตกใจมาก พยายามคว้ากิ่งไม้เเถวนั้นเเต่ก็ไม่เป็นผล  ลูซี่เเรงน้อยเกินไป เธอจมดิ่งลงไปในแม่น้ำ ทุกอย่างดูมืดมิดไปหมดมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความมืดและความเงียบ…..
        ลูซี่ค่อยๆลืมตาขึ้นมา จากลำธารเล็กๆธรรมดา บัดนี้กลับกลายเป็นมหาสมุทรกว้างใหญ่ใต้ท้องทะเลราวกับทะลุมาอีกมิติหนึ่งก็ไม่ปาน ภาพตรงหน้าค่อยๆชัดขึ้น เมื่อสายตาเริ่มชินกับน้ำทะเล สิ่งที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้าของเธอคือสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ มันเป็นเหมือนโบถส์คริสต์อะไรทำนองนี้ แต่แปลกที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆอาศัยอยู่เลยแม้กระทั่ง ปลา
นอกจากนี้ยังมีเรือลำใหญ่สภาพเก่าๆผุพังราวกับอยู่ที่นี่มานานนับพันปีแล้ว เธอไม่เเน่ใจว่าใช่เรือผีสิงต้องคำสาปที่ครูสอนประวัติศาสตร์ของเธอเคยเล่าให้ฟังรึเปล่า ครูเล่าว่า เรือลำนั้นถูกพบกลางทะเลแล่นไปอย่างไร้จุดหมายเมื่อปี1872 เมื่อเจ้าหน้าที่ไปสำรวจ ทุกอย่างอยู่ในสภาพดีไม่มีข้าวของเสียหาย ขาดก็แต่กัปตันเเละลูกเรือเท่านั้นที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องลอย แต่ก็ช่างมันเถอะคงเป็นแค่เรื่องเล่าเท่านั้น  ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าลูซี่เป็นงานสภาปัตยกรรมที่งดงามมากแต่ก็ยังคงกลิ่นอายความน่ากลัวไว้อยู่ เธอว่ายน้ำเข้าไปใกล้ๆสิ่งนั้นหวังจะดูให้ชัดเต็มสองตาโดยที่เธอไม่ทันได้ฉุกคิดเลยว่าเธอหายใจใต้น้ำได้อย่างไร 
       ร่างบางของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเริ่มเข้าใกล้มันมากขึ้นเรื่อยๆ เธอหยุดอยู่ที่ประตูเหล็กบานหนึ่งมันถูกลงกลอนไว้อย่างเเน่นหนา ขณะเดียวกันบานประตูนั้นก็ถูกใครบางคนสลักตัวอักษรอียิปต์โบราณไว้ลางๆคล้ายกับเป็นกุญเเจสำคัญของเรื่องพิศวงทั้งหมดนี่ “You shouldn’t come here” มันหมายความว่า เธอไม่ควรมาที่นี่และแน่นอนลูซี่อ่านหนังสือไม่ออก เธอยืนมองตัวหนังสือนั่นด้วยความงงงวย ลูซี่ยืนนิ่งสักพักก่อนจะตัดสินใจหันหลังกลับ แต่สายตาอันเเหลมคมของเธอเหลือบไปเห็นกุญเเต่สีทองดอกหนึ่งว่างอยู่บนพรมหน้าประตู มือซุกซนของเด็กน้อยหยิบกุญแจมาไขประตูแล้วเข้าไปข้างในนั้นทันที
       ลูซี่มองไปรอบๆด้วยความแปลกใจ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่บนท้องฟ้า สองขาเดินย่ำบนก้อนเมฆที่นุ่มราวกับสายไหม มีดาวเล็กๆมากมายลอยอยู่รอบๆลูซี่เหมือนมีคนมาทำกลิสเตอร์หกไว้กระจายเต็มท้องฟ้าไปหมด ลูซี่ลองเอื้อมมือไปจับดาวมันก็แตกเบาๆเหมือนฟองอากาศ เมื่อเดินไปเรื่อยๆก็พบพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวตั้งอยู่ ลูซี่จึงเดินไปหามันเเล้วล้มตัวนอน เธอได้กลิ่นชีสจากพระจันทร์ลอยเตะจมูกมา ลูซี่จึงหักพระจันทร์เล็กน้อยแล้วจับกินเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติดีกว่าที่เธอคิดไว้ ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับสิ่งที่เห็นอยู่นั้น จู่ๆสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ฝนมากมายกระหน่ำเทลงมา เมื่อสังเกตดีๆลูซี่ก็พบว่าน้ำฝนนั้นมันมีสีฟ้าอ่อนและเธอได้กลิ่นบลูเบอร์รีจากพวกมันด้วย ลูซี่ไม่รอช้าเธอเงยหน้าเเล้วอ้าปากให้รสชาติของน้ำบลูเบอร์รีไหลลงคอน้อยๆของเธอ ลูซี่ชอบเวลาฝนตกมาก ถึงเเม้มันจะโหวงๆแต่สายฝนมาพร้อมกับกลิ่นอายของดินเเละใบไม้โชยมาตามลม ให้ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเป็นของเธอ แต่ความสุขก็ผ่านไปไวเสมอไม่ถึง5นาทีฝนก็หยุดตก ลูซี่มีสีหน้าสลงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่นานเธอก็ยิ้มได้และยิ้มกว้างมากกว่าเมื่อกี้ด้วย เพราะหลังจากฝนหยุดตก สายรุ้งก็เข้ามาแทนที่และมาปรากฎต่อหน้าเธอชัดๆด้วย ลูซี่ไม่เคยเห็นรุ้งระยะใกล้ๆแบบนี้มาก่อน ที่ผ่านมาเธอได้แต่นั่งมองสายรุ้งจากที่ไกลๆ เธอหวังว่าสักวันเธอจะขึ้นไปนั่งบนสายรุ้งได้บ้าง ลูซี่ค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสมัน เธอรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังจับของเหลว มันเย็นมือมากๆมีเส้นใยบางๆติดมือเธอออกมาด้วย สักพักสายรุ้งก็หายไปแต่ในมือของลูซี่กลับมีสีรุ้งติดมือเธออยู่ ลูซี่ตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนั้นเพราะเธอเริ่มหิวเเล้ว แต่แทนที่เธอจะออกมาจากที่นั่น เธอกลับไปโผล่อยู่อีกที่หนึ่ง ลูซี่ตะลึงกับดินเเดนที่อยู่ตรงหน้า บัดนี้เธอไม่เหลือความกลัวใดๆเเล้ว 
      เด็กน้อยไม่กล้าพูดได้เต็มปากนักว่าสิ่งที่เธอเห็นมันคืออะไร มีของกินบนโต๊ะเต็มไปหมดคล้ายๆกับร้านอาหารแต่ในขณะเดียวกันก็มีขวดโหลวางเรียงกันบนชั้นเป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว เมื่อหันหลังกลับไปลูซี่ก็ไม่เห็นประตูบานนั้นเเล้ว เธออยู่คนเดียวที่นี่ ไม่มีวี่เเววของสิ่งมีชีวิตเลยแม้เเต่น้อย น่าแปลกที่อาหารยังสดใหม่ กลิ่นหอมฉุยเหมือนเพิ่งทำเสร็จหมาดๆ 
ลูซี่เริ่มไม่แน่ใจเเล้วว่าเธอจะกินอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะนั่นดีไหม เธอกลัวมันจะเป็นส่วนหนึ่งของขวดโหลน่ากลัวพวกนั้น มันเหมือนขวดโหลที่เอาไว้ใส่น้ำยาเวทมนตร์ในหนังเเม่มดที่เธอเคยดู แต่ตอนนี้ทุกอย่างตรงหน้าดูอัศจรรย์เกินกว่าที่ลูซี่จะมานั่งอยู่เฉยๆ อาหารเหล่านั้นทำให้เธอน้ำลายไหลไปถึงคางแล้ว ลูซี่เดินเข้าไปใกล้ๆโต๊ะนั้นราวกับถูกสะกดให้เดินไปหา
เธอหวังว่าคงจะไม่มีใครว่าอะไรถ้าเธอจะกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า และเเล้วเธอก็ลงมือรับประทานทันที มะกะโรนีไก่ราดซอสถูกนำเข้าปาก ต่อด้วยเคอร์รี่เวิร์ส ซุปบอร์ด และปิดท้ายเมนูของหวานอย่างพุดดิ้งนมสด เธอกินจนพุงกางระหว่างนั่งรอให้อาหารมันย่อย เธอก็มองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น 
      บนชั้นวางขวดโหลนั้นมีอยู่ชั้นหนึ่งที่เป็นพวกเค้ก เธอคิดว่าจะเอาไปฝากแม่เธอด้วย ลูซี่ลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปดูเค้กทันที มีเค้กหลายแบบวางเรียงรายกันเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็น เค้กส้ม เค้กสตรอว์เบอร์รีครีมสด เค้กผลไม้ บัตเตอร์เค้ก ลูซี่ไล่อ่านเมนูไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่เค้กชิ้นหนึ่ง ชื่อเมนู ‘ยินดีต้อนรับ’ มันเป็นเค้กที่แปลกประหลาดรูปร่างไม่เหมือนชิ้นอื่น มันถูกแกะสลักเป็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่งผมยาวสีบลอนด์ ดวงตาสีฟ้า ใส่เเจ็คแก็ตตัวหนาสีชมพูกับรองเท้าสีเหลือง เด็กคนนั้นกำลังยืนมองเค้กที่วางอยู่บนชั้นวางขวดโหล นี่มันเธอชัดๆเลยนี่!! ลูซี่ตกใจที่เธอเห็นเค้กแบบนี้ ขณะที่เธอกำลังจะหยิบเค้กมาดูให้แน่ใจ ก็มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากเค้กชิ้นนั้น “ไม่ให้ไป!” ลูซี่ตกใจผงะถอยหลังอัตโนมัติก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป

ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

ยอดถูกใจสูงสุด

  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #1
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    ตรงข้อความของคุณ

    คำผิด มหัสจรรย์ --> มหัศจรรย์


    แหล่ะ --> แหละ


    เรื่องรูปประโยคอ่านรู้เรื่องค่ะ เพียงแต่ว่าถ้าเรียบเรียงประโยคดีๆ ลดการใช้คำซ้ำ จะทำให้อ่านได้สมูทกว่าค่ะ และนิดนึงอ่านแล้วเกือบหลับค่ะ (ขออภัย) คุณไม่ต้องเล่าทุกอย่างก็ได้ค่ะ เพื่อพาเรื่องไปให้ถึงจุด ถ้าเป็นบทเปิด เราว่าเราปิดค่ะ ง่วงเกิน


    ถามว่าต้องการเรียลหรือเพ้อฝันคะ ถ้าแบบเรียลๆ คือดูลูซี่น่าจะโตพอควรค่ะ ในเมื่อนางทราบว่าแม่ทำงานคนเดียวลำบาก นางไม่น่าจะห่วงเล่นควรไปหางานทำมากกว่า แต่ถ้าสายเพ้อฝันก็ปล่อยนางวิ่งในทุ่งลาเวนเดอร์ไปค่ะ


    กับอีกส่วนนางห่วงเล่นต้องรีบไปเล่นยังมีเวลาทำอาหารเช้ากินก่อนไปอีกหรือ เด็กห่วงเล่นพกของไปกินระหว่างทางค่ะ


    บางส่วนแล้วมันขัดแย้งกันค่ะ นางบอกว่านางไม่ชินกับอากาศที่นี่ นางมาจากเมืองที่ฝนตกบ่อยๆ แปลว่า นางชอบฝน ต่อมาบอกว่าฝนไม่ตกมาเป็น 10 ปีแปลว่าคงเป็นสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทราย-กึ่งทะเลทรายได้เลย แต่กลับบอกว่าป่าไม้อุดมสมบูรณ์ ซ้ำยังบอกว่าตรงนี้บรรยากาศดี คือที่ซึ่งฝนไม่ตกมา 10 ปี น่าจะมีแต่ฝุ่นกับต้นไม้เหี่ยวแห้งค่ะ นึกสภาพทะเลทรายที่จะมีคนอาศัยได้ก็ตามโอเอซิสหรือเมืองที่ติดน้ำหรือแหล่งน้ำขนาดใหญ่ (ถ้าเอาเรียลน่ะนะ) มันขัดกันค่ะ


    อีกอันคืออันนี้ไม่ได้ผิดอะไรหรอก ด้วยความเราเป็นนักชีววิทยาพอพูดถึง 'ลูซี่' อดนึกถึงป้าลูซี่ไม่ได้ค่ะ ป้าลูซี่คือ Austalopithecus afarensis เป็นลิงที่ยืนสองขาได้พวกแรกก่อนพัฒนามาเป็น Homo sp. ทั้งหลายค่ะ


    คำแนะนำทั่วไป

    -เวลาโฆษณานิยายควรมีดังนี้ ชื่อเรื่อง แนวเรื่อง เรื่องย่อ ลิงก์นิยายที่สามารถกดไปอ่านได้เลย

    -ถ้านิยายเพิ่งลงไม่ถึง 10 ตอน มีคนเข้าไปอ่านน้อย ให้ทำใจเขียนให้ได้ตอนเยอะๆ หน่อยเดี๋ยวคนอ่านก็มาเอง

    -จัดหน้านิยายให้สวยๆ ไม่พิมพ์ติดกัน เว้นบรรทัดระหว่างย่อหน้า ระหว่างบทสนทนาจะทำให้อ่านง่ายขึ้น ใช้ตัวอักษรประมาณ 18-22 pt กำลังอ่าน ถ้าใช้ตัวใหญ่อยู่แล้วอย่าทำตัวหนาทั้งหมดอีกมันดูเหมือนถูกตะโกนใส่หน้าเวลาอ่านจะรู้สึกอึดอัด

    -ความยาว 1 ตอนไม่ต่ำกว่า 3,000 ตัวอักษร หรือ 4-5 หน้ากระดาษ A4

    -ถ้าตกแต่งหน้านิยาย อย่าใช้สีฉูดฉาดนักเอาแบบอ่านง่ายสบายตา

    นิยายคุณมีสิ่งเหล่านี้หรือไม่ ถ้าไม่คุณกำลังไล่คนอ่านโดยไม่รู้ตัว


    แนะนำเรื่องลิงก์ที่ใช้ในการโปรโมทนิยายสำหรับเข้าอ่านนิยาย

    https://www.dek-d.com/board/view/3883505/


    ตอบกลับ

4 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ตรงข้อความของคุณ

      คำผิด มหัสจรรย์ --> มหัศจรรย์


      แหล่ะ --> แหละ


      เรื่องรูปประโยคอ่านรู้เรื่องค่ะ เพียงแต่ว่าถ้าเรียบเรียงประโยคดีๆ ลดการใช้คำซ้ำ จะทำให้อ่านได้สมูทกว่าค่ะ และนิดนึงอ่านแล้วเกือบหลับค่ะ (ขออภัย) คุณไม่ต้องเล่าทุกอย่างก็ได้ค่ะ เพื่อพาเรื่องไปให้ถึงจุด ถ้าเป็นบทเปิด เราว่าเราปิดค่ะ ง่วงเกิน


      ถามว่าต้องการเรียลหรือเพ้อฝันคะ ถ้าแบบเรียลๆ คือดูลูซี่น่าจะโตพอควรค่ะ ในเมื่อนางทราบว่าแม่ทำงานคนเดียวลำบาก นางไม่น่าจะห่วงเล่นควรไปหางานทำมากกว่า แต่ถ้าสายเพ้อฝันก็ปล่อยนางวิ่งในทุ่งลาเวนเดอร์ไปค่ะ


      กับอีกส่วนนางห่วงเล่นต้องรีบไปเล่นยังมีเวลาทำอาหารเช้ากินก่อนไปอีกหรือ เด็กห่วงเล่นพกของไปกินระหว่างทางค่ะ


      บางส่วนแล้วมันขัดแย้งกันค่ะ นางบอกว่านางไม่ชินกับอากาศที่นี่ นางมาจากเมืองที่ฝนตกบ่อยๆ แปลว่า นางชอบฝน ต่อมาบอกว่าฝนไม่ตกมาเป็น 10 ปีแปลว่าคงเป็นสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทราย-กึ่งทะเลทรายได้เลย แต่กลับบอกว่าป่าไม้อุดมสมบูรณ์ ซ้ำยังบอกว่าตรงนี้บรรยากาศดี คือที่ซึ่งฝนไม่ตกมา 10 ปี น่าจะมีแต่ฝุ่นกับต้นไม้เหี่ยวแห้งค่ะ นึกสภาพทะเลทรายที่จะมีคนอาศัยได้ก็ตามโอเอซิสหรือเมืองที่ติดน้ำหรือแหล่งน้ำขนาดใหญ่ (ถ้าเอาเรียลน่ะนะ) มันขัดกันค่ะ


      อีกอันคืออันนี้ไม่ได้ผิดอะไรหรอก ด้วยความเราเป็นนักชีววิทยาพอพูดถึง 'ลูซี่' อดนึกถึงป้าลูซี่ไม่ได้ค่ะ ป้าลูซี่คือ Austalopithecus afarensis เป็นลิงที่ยืนสองขาได้พวกแรกก่อนพัฒนามาเป็น Homo sp. ทั้งหลายค่ะ


      คำแนะนำทั่วไป

      -เวลาโฆษณานิยายควรมีดังนี้ ชื่อเรื่อง แนวเรื่อง เรื่องย่อ ลิงก์นิยายที่สามารถกดไปอ่านได้เลย

      -ถ้านิยายเพิ่งลงไม่ถึง 10 ตอน มีคนเข้าไปอ่านน้อย ให้ทำใจเขียนให้ได้ตอนเยอะๆ หน่อยเดี๋ยวคนอ่านก็มาเอง

      -จัดหน้านิยายให้สวยๆ ไม่พิมพ์ติดกัน เว้นบรรทัดระหว่างย่อหน้า ระหว่างบทสนทนาจะทำให้อ่านง่ายขึ้น ใช้ตัวอักษรประมาณ 18-22 pt กำลังอ่าน ถ้าใช้ตัวใหญ่อยู่แล้วอย่าทำตัวหนาทั้งหมดอีกมันดูเหมือนถูกตะโกนใส่หน้าเวลาอ่านจะรู้สึกอึดอัด

      -ความยาว 1 ตอนไม่ต่ำกว่า 3,000 ตัวอักษร หรือ 4-5 หน้ากระดาษ A4

      -ถ้าตกแต่งหน้านิยาย อย่าใช้สีฉูดฉาดนักเอาแบบอ่านง่ายสบายตา

      นิยายคุณมีสิ่งเหล่านี้หรือไม่ ถ้าไม่คุณกำลังไล่คนอ่านโดยไม่รู้ตัว


      แนะนำเรื่องลิงก์ที่ใช้ในการโปรโมทนิยายสำหรับเข้าอ่านนิยาย

      https://www.dek-d.com/board/view/3883505/


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ผมอยากนอนมาก อ่ะล้อเล่นๆ 5555+


      เป็นการเล่าพรรณนาเนื้อเรื่องเล่าที่ให้เห็นภาพประกอบของเด็ก ผญ คนหนึ่งกำลังเล่าเรื่อง เหมือนนิยายแปลเลย ผมชมเลยนะ มีฝีมือในการแต่งดีเลยทีเดียว


      แต่ทีนี้ผู้เขียนอยากเขียนให้ "น่าตื่นเต้น" แต่การพรรณาเนื้อเรื่องมากเกินไปมันทำให้ลดความน่าตื่นเต้นลงไปโดยปริยาย สำหรับนักอ่าน ว่าเมื่อไรจะเข้าถึงเหตุการณ์ที่น่าตื่นสักที


      "กระชับประโยค" อาจะเป็นเรื่องยากสำหรับหลายๆคน เพราะนักเขียนอยากให้นักอ่านเห็นภาพ แต่ยิ่งกระชับประโยคเป็นมากเท่าไร คนอ่านเห็น(มโน)ภาพ ได้ทันทีโดยไม่ต้องพึ่งการพรรณาเลยครับ


      สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้

      https://image.dek-d.com/27/0763/7461/128298364


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      บรรยายเก่งมากครับ รู้สึกได้เลย เหมือนได้อยู่ตรงนั้นจริง ได้ใช้ประสาทสัมผัสทั้ง5และจินตนาการจริงๆ


      จริงอยู่ที่บรรยายออกมาเยอะไปหน่อย แต่ถ้ามันสำคัญ ก็ไม่ต้องลบครับ


      แต่ถ้าส่วนไหนเห็นลบได้ ก็ลบไป จะทำให้นิยายดำเนินเรื่องได้รวดเร็วและไม่น่าเบื่อขึ้นครับ



      รักษาฝีมือแบบนี้ต่อไปนะครับ สู้ๆ

      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-09.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      บรรยายดี เห็นภาพอยู่ค่ะ แต่คิดว่า ด้วยความที่บทบรรยายมันเยอะไปหน่อย เลยอาจทำให้คนอ่านเบื่อได้ ลองแทรกบนพูดลงไปสักนิดดีมั้ยคะ แบบเหมือนลูซี่พูพึมพำออกมาบ้างอะไรบ้าง เพื่อเป็นการเบรคการบรรยายสักหน่อยน่ะค่ะ เราคิดว่าน่าจะเวิร์กกว่า

      ตอบกลับ
เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป